Kuilen graven

Ik graaf kuilen. Dat doe ik al jaren en het is een heerlijke hobby. Kuilen graven doe je niet zomaar: je hebt een specifiek doel voor ogen. Zo kun je op een camping op een strategisch gekozen plek een gat graven om een outdated pak caramelvla in te gooien en het te bedekken met een laagje zand. In de hoop dat je buurman er per ongeluk instapt. Verder kun je in een beetje kuil werkelijk van alles kwijt: van vuilnis tot een dode kat en van schoonmoeders tot een overjarige panfluit.

Ik ben trouwens niet de enige die graaft. Zo wordt in Oostenrijk, België en Italië al flink gefritzled en steeds opnieuw pakken mensen schop en kruiwagen om zich in de kunst van het graven te bekwamen. Kelders worden uitgegraven om ondergronds een nieuw en langdurig bestaan te bieden aan minderjarige meisjes en speciaal gekweekte familieleden. Kampusch en Kerstin kunnen er over meepraten. En wie weet hoeveel anderen die nog niet zijn ontdekt...

Vorige week was ik voor een van mijn graafacties in de bossen bij Helden. Op een bospad was een hobbygenote druk doende met haar kuil. Mooi afgewerkt, strakke wanden en met betonnen bodem, waarin spiesen waren vastgezet. Ik was jaloers op het produkt, waren mijn kuilen maar zo mooi. Ik kon het niet laten en heb haar pootje gelicht. De kuil verder dichtgegooid met zand en het oppervlak afgewerkt alsof het er nooit anders is geweest. Horen we nooit meer van.