Parabel

Het is het jaar 2045 en in het onafhankelijke Batavia (voorheen provincie Noord-Holland) is het al maanden onrustig. Met name in Westfriesland zijn dagelijks onlusten en vallen er tientallen doden. Groepen militante ZwarteSokkers trekken van dorp tot dorp, leggen burgers met veel geweld hun christelijke wil op en winnen tegelijkertijd gestaag aan sympathie. De onbegrepen dictaten van de omstreden president Zorghouts zijn immers ook niet alles.

Het driemaal daags bijbelbidden en de verplichte klederdracht doet haar intrede, scholen worden gesloten en kabelbedrijf Ziggo wordt uit de regio verbannen zodat nog maar beperkte toegang is tot het nieuws. Het Noordhollands Dagblad kan blijven bestaan, maar hoofdredacteurs worden vervangen door ZS-gezinde veldwerkers waarmee de controle over de media compleet is. Burgemeesters van alle gemeenten maken plaats voor ZS-getrouwe politici en zo ontstaat een zorgwekkende situatie waarover de centrale overheid in Haarlem geen controle meer heeft.

De nu geldende wereldmacht van de Arabische Liga heeft het probleem al eerder in de gaten, voorziet instabiliteit voor de regio en stuurt ongevraagd vredestroepen voor een opbouwmissie naar het kwetsbare Batavia, waaronder drie volledig uitgeruste bataljons van het samengevoegde Marokkaanse, Syrische en Libische leger, aangevuld met soldaten van de Vrijwillige Afghaanse strijdkrachten (voorheen Taliban).

Terwijl de ZwarteSokkers ook in het zuiden en westen van Batavia voet aan de grond krijgen, kwijt de internationale strijdmacht zich dapper van haar taak. Op het land van boer Groot in Wognum wordt een compound gesticht en al snel zijn er confrontaties met de tot de tanden bewapende ZS’ers. Er vallen doden en, terwijl de ogen van de wereld op de brandhaard zijn gericht, ook de eerste drama’s. Intelligente bommen vallen op boerderijen waar zich strijders in zouden hebben verschanst. De legerleiding blijkt de verkeerde informatie te hebben gekregen waardoor vijfenveertig angstige dorpelingen omkomen die zich verschanst hadden voor het oorlogsgeweld bij de aanvallen. Het blijkt geen incident te zijn, zo wordt een rouwstoet door een helikopterpiloot abusievelijk aangezien voor een zich verplaatsende ZS-eenheid: bijna dertig doden zijn het trieste resultaat. Bijna wekelijks spelen zich soortgelijke drama’s af.

Incidenten als deze roepen bij de plaatselijke bevolking veel weerstand en de nodige agressie op en men raakt betrokken bij verdere escalaties van het geweld. Boerenzonen en dochters gaan in het verzet, worden sluipschutters, plaatsen doeltreffende roadsidebombs en saboteren belangrijke verkeersknooppunten. Het kost de coalitietroepen maandelijks tientallen doden. De prachtige oranjerode gloed die ’s nachts boven Westfriesland hing is niet langer die van de assimilatieverlichting van kassen, maar wordt nu veroorzaakt door oorlogsgeweld.

De onophoudelijke aanvoer van gevulde bodybags in de thuislanden van de coalitietroepen werpt veel stof op. Ouders van omgekomen soldaten houden dagelijks stille tochten, media springen letterlijk bovenop de brandhaard en belangengroepen roeren zich in de kwestie. Bovendien vragen toonaangevende ethici zich hardop af of de aanwezigheid van Arabische troepen in een westers land wel gerechtvaardigd is en of hiermee de ‘reverse-colonizing’ nu een feit is.

Onder grote politieke druk en maatschappelijke bezorgdheid worden de troepen tenslotte teruggetrokken uit Batavia, slechts een handvol militaire adviseurs blijft achter om het land te helpen met de opbouw van een efficiënte strijdmacht. Het zou nog lang onrustig blijven in Westfriesland.

Zomaar een parabel, een onnozele situatie die zich immers overal ter aarde zou kunnen voordoen. Zoals nu bijvoorbeeld in Afghanistan.

nb: elke of overeenkomst met personen of (religieuze) organisaties berust op zuiver toeval.